Wij mensen lijden onder het feit dat we denkende wezens zijn. We worstelen ons door goede en minder goede periodes in ons leven. Het lijkt een wonder dat de meesten van ons zich staande weten te houden. We zijn fragiel, ook al denken we vaak van niet. 

Eveline van Duyl koestert een ambivalente houding ten opzichte van de mens. De mens fascineert haar mateloos en ze kan er tegelijkertijd maar weinig van verdragen. Maar in haar werk gaat het er altijd over. Haar gedachten en gevoelens vinden hun weg in al haar fotografische, ruimtelijke en getekende werk. 

Meestal maakt ze beelden van hout. Soms plakt ze daar een stuk aan of combineert ze het met materialen die ze heeft verzameld. Soms ziet ze in een stam al waar het werk naartoe moet gaan. Realistisch zijn haar werken nooit. Ze zijn wel herkenbaar als mens- of dierfiguur, met een karakter. Het zijn vaak gezichten maar ook mensen ten voeten uit.