Hier een cookie tekst met verwijzing naar de cookies pagina.
Het is zijn principiële taak als kunstenaar om machtsstructuren te bevragen, vindt Jeroen Jongeleen (1967). Met zijn nieuwe werk in het Tschumipaviljoen probeert hij de revolutionaire strijdlust van Groningen aan te wakkeren, maar geeft hij meteen toe dat ook hij geen pasklaar antwoord heeft op crises van nu.
“Met graffiti-achtige uitingen in een opgepoetste omgeving, een kras door de keurigheid, transformeer ik het Tschumipaviljoen tot een dissonant in het stadslandschap. Daarmee hoop ik bij bewoners en passanten een mentaal deurtje open te wrikken. Een opening waardoor sluimerende frustratie naar buiten kan stromen om zich te uiten als opstand, weerstand en op z’n minst een collectieve alertheid. De teksten die ik op de gevel van het Tschumipaviljoen heb geschreven, zijn gemaakt met behulp van AIen gaan over revolutie, vrijheid en de mogelijkheid om dingen te veranderen zonder onherstelbare schade aan te brengen. Maar ook de technologie kan geen uitweg vinden. Het blijven drogredeneringen."
“Ik hoop bij bewoners en passanten een mentaal deurtje open te wrikken.” Jeroen Jongeleen
“In het paviljoen heb ik een bordkartonnen dorp gebouwd, de poldervariant van een filmset voor spaghettiwesterns. De archetypische gebouwen – eensgezinswoning met puntdak, molen, kerk, een schoolgebouw – zijn een schematische afspiegeling van Nederland. Zo zien militaire oefendorpen op de Veluwe, in Brabant of net buiten Groningen eruit.
Op monitors in dat filmdecor-dorp toon ik beelden van oefenterreinen. Hier trainen de geüniformeerde vertegenwoordigers van de macht voor een stadsoorlog. Door de toenemende druk op de democratie, door buiten- of binnenlandse dreiging, krijgen zij een steeds prominentere rol. Ook de nieuwe regering heeft weer meer geld uitgetrokken voor defensie. Maar het gevaar bestaat dat de beschermers van de democratie uiteindelijk zelf de democratie om zeep helpen.
Ik wil aandacht vestigen op de bijna ongemerkte militarisering van onze maatschappij, die door velen als noodzakelijk wordt gezien om de boel overeind te houden, en ook de rol van kunst als commentator. Ik heb geen pasklare antwoorden. Ik weet waar ik tegen ben, maar waar ik voor ben is niet altijd mogelijk. Maar ik zie het als mijn plicht als onafhankelijk kunstenaar om het systeem onder spanning te zetten. Zodat we ons beter bewust zijn van de precaire situatie waarin we ons bevinden.”
De installatie And so on and so on is t/m 12 juni te zien in het Tschumipaviljoen
And so on and so on is de eerste installatie in het kader van Hellend Vlak: een nieuw project van Kunstpunt waarbij kunstenaars worden uitgenodigd om te reageren op actuele maatschappelijke ontwikkelingen. Het Tschumipaviljoen, een hellend vlak van zichzelf, vormt hierbij het gekantelde podium
Tekst: Edo Dijksterhuis